Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016 13:52

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΜΑΧΟΜΕΝΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ

 

 

                                                                                                                                                                                                                                       Αθήνα,  23 Αυγούστου 2016

                                                                                                                                                                                                                                         Αρ. Πρωτ.:  228

 

Προς τους Ιδιωτικούς Εκπαιδευτικούς

 

Συνάδελφε ιδιωτικέ εκπαιδευτικέ,

 

Η ιδιωτική εκπαίδευση έγινε πάλι πρώτο θέμα στα ΜΜΕ και, για άλλη μια φορά τα ιδιωτικά σχολεία μπήκαν στο στόχαστρο! 

Ο υπουργός Παιδείας αιφνιδιαστικά κατέθεσε προς ψήφιση στη Βουλή νομοθετική ρύθμιση, με την οποία «ρυθμίζεται» το εργασιακό καθεστώς στα ιδιωτικά σχολεία. Σύμφωνα με αυτήν, όταν ένας εκπαιδευτικός προσλαμβάνεται σε ένα σχολείο, συνάπτεται υποχρεωτικά «κλειστή» σύμβαση διετίας η οποία, στο τέλος της, αυτοδικαίως μετατρέπεται σε αορίστου χρόνου. Η σύμβαση αορίστου χρόνου μπορεί να λυθεί μόνο με παραίτηση, συμπλήρωση ηλικιακού ορίου, λόγους που αξιολογούνται και κρίνονται από υπηρεσιακά συμβούλια -τα οποία απαρτίζονται από εκπροσώπους συνδικαλιστικών οργάνων, καθώς και με κλείσιμο τάξεων ή όλου του σχολείου. 

Με πρώτη ανάγνωση, αυτό ίσως ακούγεται θετικό για σένα και τους συναδέλφους σου: ίσως νιώθετε ότι εξασφαλίζετε την θέση εργασίας σας. Και ίσως σου κάνει κακή εντύπωση, που εμείς, ως σχολεία, εναντιωνόμαστε τόσο σφοδρά. Είναι, όμως, έτσι απλά τα πράγματα; Για να κρίνεις σωστά, πρέπει να σκεφτείς και τα παρακάτω:

• Η ρύθμιση στρεβλώνει τους κανόνες εργασίας εξασφαλίζοντας «ισοβιότητα» στους παλαιούς, όσοι δηλαδή είναι ήδη διορισμένοι σε σχολείο, αδιακρίτως αν είναι καλοί ή κακοί εκπαιδευτικοί. Παράλληλα, όμως, «μπλοκάρει» τις θέσεις εργασίας και καθιστά εξαιρετικά δυσχερή την πρόσληψη και σταδιοδρόμηση νέων και ικανών εκπαιδευτικών στα ιδιωτικά σχολεία.

• Δεν θα κρίνεσαι με βάση την αξία σου, αλλά την παλαιότητά σου: σε περίπτωση κατάργησης τάξεων και τμημάτων τάξεων είναι επιτρεπτή η απόλυση αυτών που έχουν τη μικρότερη προϋπηρεσία στην εκπαίδευση και μηδενίζεται το ωράριό τους. Ο νομοθέτης, δηλαδή, δεν ενδιαφέρεται αν κάνεις καλά τη δουλειά σου, αν είσαι καταρτισμένος, το πόσο έχεις προσπαθήσει: ό,τι και να κάνεις, προτεραιότητα θα έχει πάντα ο παλαιότερος, βάσει μιας άτυπης και παράνομης εσωτερικής επετηρίδας.  Δεν είναι αυτό αναξιοκρατικό και δεν σε προσβάλλει ως επαγγελματία; 

• Όπου δημιουργείται εμπόδιο στην έξοδο, δημιουργείται εμπόδιο και στην είσοδο: αν είσαι άνεργος εκπαιδευτικός που επιθυμεί να εργαστεί σε ιδιωτικό σχολείο ή νέος/νέα εκπαιδευτικός που έχει ήδη προσληφθεί αλλά με μειωμένο ωράριο, θα αντιμετωπίσεις τεράστια εμπόδια στο να βρεις δουλειά ή να διευρύνεις την απασχόλησή σου. Από τη στιγμή που ο νόμος θα δεσμεύει το σχολείο ώστε να μην αντικαθιστά ανεπαρκείς ή αδιάφορους εκπαιδευτικούς, και θα δίνει προτεραιότητα στους παλαιότερους ανεξάρτητα από την αξία τους, τότε όσο καλές και αν είναι οι σπουδές και τα προσόντα σου, όσο κατάλληλος/κατάλληλη και αν είσαι για τη θέση, όσο κέφι για προσφορά και αν έχεις, δεν θα μπορείς να εργαστείς. Δεν είναι αυτό άδικο και αναξιοκρατικό; 

• Ο αδιάφορος ή ανεπαρκής συνάδελφός σου που δεν μπορεί να απομακρυνθεί, καταστρέφει και τη δική σου καλή δουλειά: η επιτυχία στο σχολείο είναι ομαδική. Όμως, πόσες φορές δεν ένιωσες ότι η καλή ιδέα σου δεν μπορεί να αναδειχθεί γιατί κάποιος άλλος την οικειοποιείται ή την υποβαθμίζει; Πόσες φορές δεν ένιωσες ότι κάποιος συνάδελφός σου, καρπώνεται άκοπα τον δικό σου μόχθο; Προφανώς μέσα στο πλαίσιο της επαγγελματικής καθημερινότητας αυτά συμβαίνουν και θα συμβαίνουν. Και, στις περισσότερες περιπτώσεις, όλοι μαζί τα διαχειριζόμαστε και τα ξεπερνάμε. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που όσο και αν προσπαθήσεις, ο εκπαιδευτικός που αποτελεί εξαίρεση βλάπτει σημαντικά εσένα και το σχολείο. Γιατί να διακινδυνεύεις την επιβίωση του σχολείου στο οποίο εργάζεσαι ευσυνείδητα, εξαιτίας κάποιου ή κάποιων που δεν είναι ικανοί ή είναι αδιάφοροι; Γιατί πρέπει να δέχεσαι το σχολείο όπου εργάζεσαι, να εκτίθεται ή να δυσφημείται και να χάνει μαθητές και εσύ να υφίστασαι τις συνέπειες, επειδή κάποιος άλλος προστατεύεται λόγω παλαιότητας από έναν παράλογο νόμο; Είναι προς το συμφέρον σου αυτό;

• Σου αφαιρεί κάθε προοπτική επαγγελματικής ανέλιξης: αν ποτέ θελήσεις να αλλάξεις εργασιακό χώρο, να αναζητήσεις, όπως όλοι οι εργαζόμενοι, μια αλλαγή που κρίνεις ότι θα σου προσφέρει καλύτερες προοπτικές ή αμοιβή, τότε όσο καλός και αν είσαι, όσο δυνατό βιογραφικό και αν έχεις χτίσει, οι προσωποπαγείς θέσεις δεν θα σε αφήσουν ποτέ να το καταφέρεις: οι ρυθμίσεις του νόμου λειτουργούν αποτρεπτικά και δεσμεύουν τόσο υπέρμετρα το σχολείο που θα θέλει να σε προσλάβει, ώστε θα το αποθαρρύνουν. 

• Ο νόμος εγκαθιδρύει την ισοπέδωση στο εκπαιδευτικό προσωπικό και στρέφεται κατά των αρίστων: αποκλείει τη δημιουργία μιας υγιούς «αγοράς» στελεχών στην ιδιωτική εκπαίδευση και πνίγει εν τη γενέσει της κάθε προσπάθεια να δημιουργηθεί κινητικότητα στελεχών εκπαίδευσης, που θα επέτρεπε σε σένα και στους συναδέλφους σου να διεκδικείτε ατομικά, ανάλογα με την αξία του ο καθένας, καλύτερους όρους εργασίας και αμοιβές, όπως συμβαίνει σε κάθε αγορά μεσαίων και ανώτερων στελεχών. Αφαιρεί, παράλληλα, από τα σχολεία, την ευκαιρία να επιλέγουν, από μια τέτοια αγορά στελεχών τους πιο κατάλληλους για να καταρτίσουν την εκπαιδευτική τους ομάδα. Γιατί να δεχτούμε να εγκαθιδρυθεί ένα σοβιετικού τύπου σύστημα στο οποίο και τα δύο μέρη χάνουν, ενώ θα επιπλέουν οι αρεστοί μιας συνδικαλιστικής συντεχνίας; 

• Οι απολύσεις δεν είναι, ούτε ήταν ποτέ, αναιτιολόγητες: πάντα υπάρχει αιτία όταν ένα σχολείο φτάνει στη δυσάρεστη θέση να αντικαταστήσει κάποιον. Κατά περίπτωση η αιτία αυτή μπορεί να είναι έγκυρη ή όχι, δίκαιη ή άδικη. Ο εκπαιδευτικός, όπως κάθε εργαζόμενος στην Ελλάδα, όμως, ποτέ δεν ήταν και απροστάτευτος: αν θεωρήσει ότι η απόλυσή του είναι παράνομη ή καταχρηστική προσφεύγει στα δικαστήρια και δικαιώνεται. Γιατί λοιπόν κάποιοι θέλουν να σε πείσουν ότι είσαι ανασφαλής και ευάλωτος; 

• Τα σχολεία ποτέ δεν απολύουν κάποιον παλαιό για να προσλάβουν ένα νεότερο και «φθηνότερο»: η μισθολογική διαφορά μεταξύ παλαιού και νέου εκπαιδευτικού είναι τέτοια που κανένα σχολείο δεν θα διακινδυνεύσει να διώξει έναν ικανό παλαιό εκπαιδευτικό για έναν «φθηνό» νέο και άπειρο. Άλλωστε, το κόστος της εκπαίδευσης ενός νέου συναδέλφου είναι πολλαπλάσιο. 

• Η ισοβιότητα δεν είναι προς το συμφέρον του καλού εκπαιδευτικού: κανένα σχολείο δεν θα ήθελε να χάσει έναν συνάδελφο που κάνει καλά τη δουλειά του και να απωλέσει την αξία της προσφοράς του. Ο καλός εκπαιδευτικός έχει μοναδική ρήτρα μονιμότητας και δεν μπορεί κανείς να του την αφαιρέσει: την αξία του. Αυτή είναι που τον κάνει πολύτιμο για το σχολείο στο οποίο εργάζεται, αυτή είναι που τον κάνει ανάρπαστο στην αγορά εργασίας. Γι’ αυτήν την αξία, άλλωστε, δεν είσαι υπερήφανος και εσύ;

Μετά από όλα αυτά, μένει ένα ερώτημα: ποιον τελικά εξυπηρετεί η ψήφιση του άρθρου 28; Σίγουρα όχι εσένα, τον μαχόμενο εκπαιδευτικό, και σίγουρα όχι τα ιδιωτικά σχολεία. Η ισοβιότητα που επιδιώκει να εγκαθιδρύσει το άρθρο 28 δεν αναβαθμίζει τη δουλειά σου, ούτε βελτιώνει  τις συνθήκες εργασίας σου ή τις επαγγελματικές προοπτικές σου. Αντίθετα, δημιουργεί ένα βρόχο πάνω από την ιδιωτική εκπαίδευση με τελικό στόχο την εξάλειψή της. Αυτή είναι, άλλωστε, η πρόθεση των εμπνευστών της ρύθμισης, όπως αναδεικνύεται από τη λυσσαλέα μάχη που δίνουν οι δύο πλευρές που θα ωφεληθούν από τυχόν υπερψήφιση του άρθρου 28:  

1. Η μια πλευρά απαρτίζεται από μια ποικιλόμορφη ομάδα του κομματικού κατεστημένου που υπηρετεί με κάθε κόστος τον κρατισμό προς εξυπηρέτηση μέσω αυτού ίδιων και διάφορων στόχων. Η πλευρά αυτή ευνοεί τη δαιμονοποίηση των ιδιωτικών σχολείων, των εκπαιδευτικών, των μαθητών και των οικογενειών τους, διότι θεωρεί ότι έτσι πλήττει  την ιδιωτική πρωτοβουλία και κερδίζει «πόντους» σε ένα ολοένα συρρικνούμενο κομματικό ακροατήριο που είτε μισεί κάθε τι το ιδιωτικό και κάθε έννοια αριστείας, είτε αντιμετωπίζει το κράτος ως αποκλειστικό φέουδό του.

2. Η άλλη πλευρά απαρτίζεται από μια μικρή ομάδα συνδικαλιστών συγκεκριμένης ιδεολογικής και πολιτικής κατεύθυνσης, που έχει δηλωμένο καταστατικό σκοπό την κατάργηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Η ομάδα αυτή τοποθετείται στο δημόσιο διάλογο στο όνομά σου, ενώ το πιθανότερο είναι ότι εσύ σπάνια ακούς το δικό της (αφού ποτέ δεν έχει υπερασπιστεί τη δουλειά σου και το σχολείο σου). Η ομάδα αυτή αναδεικνύεται με εκλογές, στις οποίες συμμετέχει λιγότερο από το 10% του συνόλου των ενεργών ιδιωτικών εκπαιδευτικών όλων των τύπων εκπαίδευσης: τυπικής, επαγγελματικής, τεχνικής. Τα μέλη της ομάδας αυτής, χρυσοκάνθαροι του κρατισμού, σταθερά απέχουν από την ενεργό υπηρεσία ευρισκόμενα συστηματικά σε εκπαιδευτικές άδειες. Και ενώ εσύ καθημερινά μάχεσαι μαζί μας για να κάνουμε τα σχολεία μας καλύτερα, αυτά σιτίζονται από το πρυτανείο χρηματοδοτούμενα αφειδώς από τον κρατικό προϋπολογισμό και αδιαφανώς επιχορηγούμενα με διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα. Η ομάδα αυτή συστηματικά δαιμονοποιεί τον χώρο εργασίας σου, τα ιδιωτικά σχολεία και τους ιδιοκτήτες τους, προκειμένου να «προετοιμάσει» την επίτευξη τον καταστατικού σκοπού της – την κατάργηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Και το προκλητικότερο: λοιδορεί τη δουλειά σου θεωρώντας σε άβουλο πιόνι στα χέρια των «κακών επιχειρηματιών της εκπαίδευσης», που υποκύπτει σε πιέσεις για αλλοίωση βαθμολογιών και έκδοση πλαστών πτυχίων! Με άλλα λόγια κατηγορεί και εμάς και εσένα για συνένοχους απατεώνες! 

Συνάδελφε ιδιωτικέ εκπαιδευτικέ,

Ο υπουργός Παιδείας αντί να προσπαθήσει να αναβαθμίσει το αναχρονιστικό και ξεπερασμένο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας, να εκσυγχρονίσει το πρόγραμμα σπουδών, να εμπιστευθεί τους εκπαιδευτικούς θεσπίζοντας την αυτονομία της σχολικής μονάδας, ώστε να κάνει τη δουλειά μας καλύτερη και αποδοτικότερη, στρέφεται, με τη γνωστή πλέον ιδεοληπτική του εμπάθεια, κατά των κακών «σχολαρχών» και αναλώνεται σε έναν αγώνα «διαίρει και βασίλευε», για να σε πείσει ότι εσύ και εμείς βρισκόμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα και ότι τα συμφέροντά μας συγκρούονται. 

Τίποτα, όμως, δεν είναι ψευδέστερο και υποκριτικότερο από αυτόν τον ισχυρισμό: η αλήθεια είναι ότι το συμφέρον όλων, των σχολείων, των εκπαιδευτικών, των μαθητών και των οικογενειών τους είναι κοινό.

Στον αγώνα για διατήρηση της ποιότητας στα σχολεία μας δεν βρισκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο, αλλά συμπορευόμαστε. Ο αγώνας που δίνουμε είναι: 

• Υπέρ της αυτονομίας της σχολικής μονάδας, 

• Υπέρ της γονεϊκής ελευθερίας στην επιλογή σχολείου, ιδιωτικού ή δημόσιου χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς,  

• Υπέρ της εποπτείας από μια ευνομούμενη Πολιτεία, 

• Κατά του κρατικού παρεμβατισμού και της αστυνόμευσης, που παραπέμπουν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα ή αυταρχικές περιόδους της ελληνικής ιστορίας, 

• Κατά της απόπειρας σοβιετοποίησης της εκπαίδευσης και της Παιδείας της πατρίδας μας.

 

Συνάδελφε ιδιωτικέ εκπαιδευτικέ,

Τα ιδιωτικά σχολεία διατηρώντας την ελευθερία τους καινοτομούν και δημιουργούν προοπτικές ανάπτυξης. Μαζί με τους εκπαιδευτικούς τους και το σύνολο των εργαζομένων τους μάχονται για συνεχή βελτίωση ανταποκρινόμενοι στο αίτημα των μαθητών και των οικογενειών τους για ποιοτικές εκπαιδευτικές υπηρεσίες, για ανοιχτή και δημοκρατική Παιδεία, για ένα καλύτερο αύριο του τόπου μας! 

Σε αυτό τον αγώνα δεν μπορεί παρά να είμαστε μαζί!

 

 

                                                                                                           ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016 14:16